به گزارش روابط عمومی و امور بینالملل سازمان بهزیستی کشور، سید جواد حسینی رئیس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت:
امروز به همراه جمعی از همکاران توفیق داشتیم در محضر مردی بنشینیم که نامش سالهاست با «خدمت»، «کرامت انسانی» و «مسئولیت اجتماعی» پیوند خورده است؛ خیر نیکاندیش و انساندوست، «حاج اکبر ابراهیمی».
در روزگاری که بسیاری از مناسبات اجتماعی، گرفتار هیاهو و نمایش شدهاند، هنوز انسانهایی هستند که بیصدا، اما عمیق و ماندگار، مشغول ساختن آینده هستند؛ انسانهایی که ترجیح میدهند بجای سخن گفتن از خیر، آن را در متن زندگی مردم جاری کنند.
"حاج اکبر ابراهیمی" از همین جنس انسانهاست؛ مردی که سالهاست ردّ پای مهر و مسئولیتپذیریاش در جایجای این سرزمین دیده میشود.
از مدرسههایی که برای کودکان مناطق محروم بنا کرده تا کلاسهایی که برای دانشآموزان با نیازهای ویژه و فرزندان استثنایی این سرزمین ساخته است؛ از ایجاد فضاهای آموزشی در زندانها و ندامتگاهها با هدف بازگرداندن انسان به مسیر امید و بازسازی شخصیت، تا رساندن آب به روستاهایی که سالها تشنه زندگی بودند؛ از تأمین جهیزیه برای زوجهای جوان و نیازمند تا حمایت از خانوادههای دارای فرزندان دو، سه و چندقلو و خانوادههای تحت پوشش نهادهای حمایتی؛ همه و همه نشان میدهد که نگاه او به نیکوکاری، صرفاً یک اقدام مقطعی و احساسی نیست، بلکه نوعی «رسالت اجتماعی» و «تعهد انسانی» است.
در دورهای که مسئولیت «سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور» را بر عهده داشتم، از نزدیک با عمق نگاه و اندیشه متفاوت ایشان آشنا شدم.
قرار بود مدرسهای برای دانشآموزان استثنایی ساخته شود و مطابق معمول، مراسمی با عنوان «کلنگزنی» برپا شده بود؛ اما ایشان با همان نگاه لطیف و معناگرای خود گفتند: «ما برای ساختن آمدهایم، نه برای خراب کردن.» و آن مراسم را «خشتگذاری» نامیدند؛ تغییری به ظاهر کوچک، اما سرشار از معنا.
در نگاه "حاج اکبر آقای ابراهیمی" واژهها نیز باید حامل امید، آبادانی و کرامت باشند.
همین ظرافتهای فکری است که شخصیت انسانها را متمایز میکند و نشان میدهد خیر واقعی، تنها در ساختن بنا نیست، بلکه در ساختن فرهنگ، امید و نگرش انسانی است.
به یاد دارم در همان منطقه، ایشان برای جمعی از کودکان یتیم نیز سرپناهی امن، آبرومند و سرشار از محبت فراهم کردند؛ خانهای که فقط محل اسکان نبود، بلکه پناهگاهی برای بازیابی آرامش، عزتنفس و احساس تعلق بود. کودکانی که از نعمت حضور پدر محروم بودند، در سایه توجه و حمایت او، طعم امنیت و مهربانی را تجربه کردند.
امروز نیز در «سازمان بهزیستی کشور»، از همراهی، دغدغهمندی و اندیشههای ارزشمند ایشان در مسیر توانمندسازی خانوادههای نیازمند، تأمین مسکن برای خانوارهای چندقلو، زنان سرپرست خانوار و نیز آسیبدیدگان جنگ و بحرانهای اجتماعی بهرهمند هستیم.
حضور افرادی چون "حاج اکبر ابراهیمی"، برای نهادهای اجتماعی، تنها یک حمایت مالی نیست؛ بلکه نوعی پشتوانه معنوی، اجتماعی، فرهنگی و امیدبخش است.
بیتردید، جامعه بیش از هر زمان دیگری به چنین انسانهایی نیازمند است؛ انسان هایی که «ثروت» را نه ابزار تفاخر، بلکه فرصتی برای کاهش رنج انسانها میدانند.
آنان که باور دارند توسعه واقعی، از مدرسه، آب، سرپناه، امنیت روانی و حفظ کرامت انسانها آغاز میشود.
آنچه از "حاج اکبر ابراهیمی" به یادگار خواهد ماند، تنها ساختمانها، پروژهها و خدمات عمرانی نیست؛ بلکه دلهایی است که با مهربانی او آرام گرفته، کودکانی است که با حمایت او فرصت آموختن یافتهاند، خانوادههایی است که با همت او دوباره به آینده امیدوار شدهاند و روستاهایی است که با جاری شدن آب، جان تازه گرفتهاند.
اینها میراثهایی گرانبها هستند که در حافظه اجتماعی یک ملت باقی میمانند؛ میراث انسانهایی که بیهیاهو، اما مؤثر، در حال ساختن امید در دل جامعهاند.
از خداوند متعال برای این انسان بزرگ عرصه کار، تولید، مسئولیت اجتماعی و نیکوکاری، سلامتی، عزت، برکت و توفیق روزافزون مسئلت دارم و امیدوارم فرهنگ والای خدمت و انساندوستی، به برکت حضور چنین شخصیتهایی، بیش از پیش در جامعه ما گسترش یابد.
نظر شما